هر سمت روی، قیامتی هست!

 

بعضی ها را دیده ام و دیده اید که تحت تأثیر ماهواره و مجازی، اغوا شده و مدعی هستند ما چون ایرانی هستیم و آریایی پس اسلام به ما مربوط نیست، نباید دنبال ثواب و عقاب باشیم، آخرتی وجود ندارد، بهشت و جهنمی در کار نیست و هر چه هست در همین دنیاست و تمام. گمان شان این است که آخرت گرایی منحصر به دین اسلام است.

 آریایی ها بی دین نبودند و پیش از اسلام از زرتشت پیروی می کردند. جالب است بدانیم در آئین زرتشت نیز اصل اعتقاد به جهان آخرت و حساب و کتاب الهی و وجود بهشت و جهنم یک امر متقن و انکار ناپذیر است:

"بر اساس تعالیم زرتشت انسانی که دچار مرگ جسمانی شده است، روحش از تن جدا می شود و به مدّت سه روز در اطراف جسد باقی می ماند و درباره اعمال گذشته اش می اندیشد. بامداد روز چهارم، روح انسان جسد را به کلّی ترک می کند و راهیِ جهان دیگر می شود. در این سفر روحانی، اعمال افراد به صورت دختری زیبا یا پیر زنی فرتوت و ترشرو بر او ظاهر می شوند و او را تا رسیدن به مقصد همراهی می کنند.
ارواح مردگان پس از ورود به عالم دیگر، برای قضاوت و داوری انفرادی در محضر عدل اهورامزدایی حاضر می شوند. در این مرحله ایزد رَشن با ترازوی خویش اعمال نیک و بد انسان را که قبلاً توسّط موکلانش در طول زندگی مادی ثبت و ضبط شده اند، می سنجد.
پس از داوری انفرادی، نوبت به عبور از پلی به نام «چینوات» که برای جداسازی نیکان و بدان به وجود آمده است، می رسد. همه افراد برای رسیدن به بهشت و دوزخ باید از این پل عبور کنند. کسانی که ثوابشان بیشتر و سنگین تر باشد، پل زیر پایشان گسترده و پهن می شود و به راحتی و به سلامت از آن می گذرند و وارد بهشت می شوند، ولی افرادی که گناهشان سنگینی بکند، پل زیر پایشان بسان شمشیر برّان در می آید و نمی توانند از آن عبور کنند و در نتیجه به دوزخ که زیر پل است، سرنگون می شوند. امّا آنان که گناه و ثوابشان برابر باشد تا روز رستاخیز در محلّی به نام «همیستگان (برزخ)» به سر می برند و معذّب می شوند."

باقری، مهری؛ دین های ایرانی پیش از اسلام؛ تبریز: انتشارات دانشگاه تبریز، چاپ اول، 1376، صص 57-54.

ما بیهوده خلق نشده ایم و قرار نیست حیاتمان را بیهوده هدر دهیم.