لباس سفید و فطرت سیاه!
سیدحمید مشتاقی نیا | دوشنبه, ۱۶ دی ۱۴۰۴، ۰۸:۴۸ ق.ظ
فیلم تشییع مرحوم بهرام بیضایی در آمریکا را نگاه میکردم. بهایی بود یا مسلمان نمی دانم، ضد انقلاب بود یا نه کاری ندارم. جماعت مشکی پوشیده بودند، سوگوار بودند و اشک می ریختند. این یک امر فطری است که آدمها در مرگ همنوعان خود غمگین می شوند. این غم بهانه ای است برای تفکر و تأمل در مسیر زندگی، نگاه به آخرت امور و اصلاح افکار و رفتار و گفتار.
آن وقت معدودی تازه به دوران رسیده در مملکت خودمان با پوشیدن لباس سفید و گاه مطربی و رقص و هلهله در مجلس ترحیم به گمان خودشان راهی نو یافته و توانسته اند از خود چهره ای به روز و مترقی نشان بدهند.
