اشک، مسئولیت می آورد!
زبان فقط یکی از نعمت های خداست که اگر قدرش را بدانیم بهشتمان را
تضمین میکند و اگر ندانیم...
زبان سلاحی است که خدا مفت و مجانی در اختیارمان قرار داده تا در راهش
به کار گرفته و حقایق عالم را تبلیغ کنیم. علی اکبر با همین زبان، که نعمت خداست،
از حق می گفت و دین خدا را ترویج می کرد. با همین زبان بچه های فامیل را دور خودش
جمع می کرد و از حجاب و نماز برایشان می گفت و جایزه می داد که بیشتر به احکام خدا
علاقمند شوند. می گفت: سعی کنید کارهایی که باعث خشنودی حضرت زهرا می شود را بیشتر
انجام بدهید. با همین زبان آن چه را که از رفاقت وهمکلامی با روحانیون آموخته بود
به دیگران نیز منتقل می کرد. از امام و راه امام می گفت و جوان ها را دور هم جمع
می کرد و برای مبارزه با شاه تشکیلات راه می انداخت. دوران سربازی را در تهران گذراند.
همان جا بود که به حلقه های مبارزین انقلابی راه پیدا کرد و اعلامیه ها و تصاویر
امام را با خودش به بابلسر می آورد. مطالعات عمیق مذهبی داشت. مدتی نگذشت که
دانشجوهای دانشگاه را در تهران و یا در بابلسر دور هم جمع می کرد، جلسه تشکیل می
داد و آنها را برای مبارزه با شاه سازمان دهی می نمود. دیوارنوشته های انقلابی
یارانش در خیابان های بابلسر و فریدون کنار به چشم می آمد.
هر جا می نشست به هر بهانه ای با همین زبان که نعمت بی منّت خداست، از
ظلم شاه و ذلت دولت می گفت و از امام و راه کربلایی اش و با منطقی شیوا به تبیین
اهداف انقلاب می پرداخت. همین شد که توانست نخستین تظاهرات رسمی ضد حکومت ستمشاهی
را در بابلسر راه اندازی کند. آخر تظاهرات هم می ایستادند به نماز. گاه خودش
پیشنماز می شد که نشان دهد انقلاب قرار است اسلامی باشد.
او موسس گروه "انقلابیون شهر" بود. برای راهپیمایی به
شهرهای اطراف هم می رفت؛ آنهم با غسل شهادت که یعنی تا آخر این راه حتی اگر بی
بازگشت باشد، آمده و آماده است و از تیر و تیغ دشمن واهمه ای ندارد.
انقلاب که پیروز شد با همین زبان، بچه ها را دور هم جمع می کرد و به
پاسداری از انقلاب فرا می خواند. با همین زبان، مردم را به انجام کار خیر دعوت می
کرد و با کمک های آنها مشکلات نیازمندان را برطرف می ساخت. خودش هم هر چه دستش بود
را با دیگران قسمت می کرد. به آدم هایی که از نظر مادی جایگاهی نداشتند بیشتر از
همه احترام می گذاشت و تواضع نشان می داد. جهاد سازندگی که شروع به کار کرد به
مناطق محروم می رفت و باری از دوش بر می داشت و حمام و مدرسه و مسجد و جاده ای را
به یادگار می گذاشت.
می رفت پیش مسافرانی که کنار دریا می آمدند و وضع حجاب و رفتارشان
چندان مناسب نمود. با آنها صحبت می کرد و از فلسفه حجاب و عفاف می گفت. انگار هر
عرصه و میدانی را محل تبلیغ و فرصت معرفی حقایق و معارف دین و انقلاب می دانست.
ماه های اول پیروزی انقلاب، انواع گروهک های انحرافی مثل قارچ همه جا
سبز می شدند و روی ذهن جوانها تأثیر می گذاشتند. علی اکبر با آنها بحث می کرد و
نمی گذاشت کسی به راحتی فریب بخورد و جذب گروهک هایی بشود که بعدها سر از دامان
شرق و غرب در آوردند.
بابت توانمندی های رزمی اش شد مسئول عملیات سپاه محمودآباد و مربی
رزم. آموزش نیروها را که برعهده گرفت با جدیّت و مهارت به کار می پرداخت و رزمنده
هایی را تربیت می کرد که در دفاع و پاسداری از اسلام و انقلاب با مهارت و ایمان
آماده جانفشانی باشند. اعزام تیم رزمی او
به فرماندهی شهید نوبخت به کردستان منجر به نبرد جانانه ای با ضدانقلاب و جدایی
طلبان شد که در نهایت، آزادی کامل شهرهای سنندج و دیواندره و سقز و ... را به
همراه داشت. شهید علیرضا نوبخت فرماندهی سپاه سقز را برعهده گرفت و علی اکبر هم شد
فرمانده عملیات سپاه شهر. نبرد میدانی و نظامی با ضدانقلاب سرجای خود، مثل همیشه
با جوان ها ارتباط گرفت و با زبانی خوش و منظقی گویا به بیان حقایق انقلاب و افشای
ماهیت ضدانقلاب پرداخت. سقز، جوان های کرد، مجذوب رفتار و گفتار علی اکبر شدند و
پا به پای او هر صبح، تحت عنوان پیشمرگان کرد مسلمان، در سطح شهر پیاده روی می
کردند و شعارها و سرودهای انقلابی می خواندند و ابهت انقلاب اسلامی را منظم و با
شکوه به رخ ضدانقلاب می کشاندند.
تبلیغ فقط مخصوص روحانیون نیست. کسی که دغدغه دین را داشته باشد هر فرصتی
را برای تبلیغ و معرفی دین خدا مغتنم می شمارد.
جنگ که شروع شد گروهی چهل و پنج نفره تشکیل داد. این چهل و پنج نفر
بعد از آموزش های رزمی، به طور مستقل و هر کس با هزینه شخصی، راهی مناطق عملیاتی
جنوب شدند. مدتی طول کشید تا فرماندهان منطقه به گروه تحت فرماندهی علی اکبر
قصابیان شناخت کامل پیدا کنند؛ اما وقتی کار حفاظت از یکی از نقاط مرزی شهر محاصره
شده آبادان را به این فرمانده دلیر و نیروهایش سپردند دیگر همه جا سخن از توانمندی
نیروهایی بود که علی اکبر از بابلسر و فریدونکنار و محمودآباد و تهران در محور
"کوت شیخ" جمع کرده بود.
خانواده اش ابتدا با رفتن او به جبهه مخالفت می کردند. با همین زبان
نرم و منطق شیوایش دست و پای مادر را بوسید و از ضرورت دفاع از اسلام و میهن و
انقلاب و راه امام سخن گفت و بالاخره همه را قانع کرد که پاسداری از امام و دفاع
از کشور آنهم در شرایطی که بخش هایی از خاک وطن زیر چکمه های دشمن است، بر همه
امور حتی ازدواجش ترجیح دارد.
با همین زبان بود که در آخرین اعزام، از شهادت و شیرینی لقاءالله گفت
و از مقام شهیدان و لذت پیوستن به قافله نینوا و دلها را برای وداع در آخرین دیدار
آماده کرد. آخرین جمله ای که خانواده از او به خاطر دارد همین است: دیدار به
کربلا...
هربار اسم امام زمان را که می شنید اشک از چشمانش جاری می شد. اشک،
انتهای عشق او به امامش نبود بلکه نشانه ای از آغاز مسیری بود که جهاد با ذهن و
زبان و قلم و قدم و جسم و جان از لوازم آن است. اشک اگر حقیقی باشد، نقطه جوشش
تعهد است و مسئولیت به همراه دارد. دست و پا و زبان و جسم و روحش در خدمت اشکی بود
که به شوق مولایش می ریخت. برای همین بود که آرام و قرار نداشت.
علی اکبر قصابیان
تولد: 26 تیرماه 1334 قاضی محله بابلسر
شهادت: 4 دی ماه 1359 آبادان
مزار: گلزار شهدای امامزاده ابراهیم علیه السلام بابلسر
