ما ثروتمندها!

 

می گویند ترس از یک حادثه بدتر از خود حادثه است. مثلا طرف گمان می کرد کرونا گرفته و کارش تمام است. واقعاً کارش تمام می شد. بعد چه بسا جواب آزمایشش می آمد و معلوم می شد اصلا کرونا نداشته، ولی خب دیگر کار از کار گذشته بود. البته عکس این موضوع هم صادق است. یکی که خودش را در مقابل مشکلات نمی بازد، امید موفقیتش بیشتر خواهد بود.

 چرا؟ به خاطر غلبه احساس بر واقعیت لااقل در ذهن فرد که برایش باور پذیر خواهد بود.

درباره فقر هم همین را گفته اند. احساس فقر بدتر از خود فقر است. چه بسیار آدمهایی که آه در بساط ندارند اما خودشان را غنی و بی نیاز می بینند و راحت زندگی می کنند، چه بسیار کسانی که وضعشان خوب است اما به خودشان تلقین کرده و پذیرفته اند که فقیرند و شبانه روز از این موضوع رنج می برند.

دولت طبق این اصل روانشناسی خواست یک خدمتی به مردم بکند. دید فقر را که نمی تواند ریشه کن کند که هیچ با این موج مستمر گرانی، جیب مردم هر روز دارد خالی تر می شود. چه کار کرد؟ ابتکار عمل را دست گرفت و دهک معیشتی هر خانوار را یک مقدار کشید بالاتر. طرف دهک سه بود یکهو شد دهک شش، یکی دهک پنج بود شد دهک هفت و...

وقتی مردم روی صفحه مانیتور می بینند که دهک شان ارتقا یافته و از نظر اقتصادی یکی دو طبقه بالا رفته اند حس ثروتمند شدن را تجربه نموده و این لحظات آخری که هنوز به زیر خط بقا سقوط نکرده اند را می توانند با این احساس خوش، سر کنند.