اشک آتش

از اسلام ناب آمریکایی بیزارم!از ادعای برتری هویج بر بسیج!از اسلام بی خطر بیزارم...از اسلام آسه برو آسه بیا...اسلام پاستوریزه...اسلام عبدالملک مروان...اسلام بنی امیه و بنی العباس...اسلام شیوخ منطقه!!...اسلام پر عافیت و بی عاقبت...
----------------------------------------------------------------------------------
باید گذشتن از دنیا به آسانی
باید مهیا شد از بهر قربانی
با چهره خونین سوی حسین رفتن
زیبا بود اینسان معراج انسانی

پیام های کوتاه
بایگانی
آخرین نظرات

۲۶ مطلب در ارديبهشت ۱۳۹۴ ثبت شده است

عدو شود سبب خیر

سیدحمید مشتاقی نیا | پنجشنبه, ۳ ارديبهشت ۱۳۹۴، ۰۶:۱۰ ق.ظ


دیروز قم کربلا نه، قیامت بود. تابلوی عاشورای امام هادی علیه السلام را هیئت های قم در ساعات مختلف روز به خصوص در هنگامه دلنشین عصر، به زیبایی رقم زدند. این سال ها به برکت حماقت دشمن، ارادت به این امام مظلوممان افزایش یافته است.

یکی دو گروه توریستی اروپایی که در قم و حرم حضرت معصومه سلام الله علیها حضور داشتند از دیدن خیل عظیم جماعت عزادار به حیرت آمده بودند. زیباترین صحنه ها مربوط به واکنش زنان زائر عراقی بود که با دیدن شور سینه زنی عزادارن از جا کنده شده و به سر و سینه می زدند. زنان عراقی به زور خواهش و التماس سعی می کردند تا پرچم های مشکی منقش به نام مبارک حضرت علی النقی علیه السلام را صاحب شوند! و یا حتی المقدور دستی به این پارچه، متبرک سازند.

از همه هیئت های پرشور و حالی که دیروز در قم دسته رفتند باید تشکر کرد و البته تشکر ویژه از مداحان سرشناسی چون بنی فاطمه و هلالی که داوطلبانه به قم آمده و در خیابان های این شهر به نوحه خوانی پرداختند.

امروز پنج شهید پاکستانی مدافع حرم در قم تشییع می شوند. شمار شهدای قطعه مدافعان حرم در بهشت مصومه سلام الله علیها به پنجاه می رسد. خوشا به سعادتشان که در هیاهوی منفعت طلبی و عافیت جویی اهل دنیا، معرکه وصال را برگزیدند. انشاءلله امروز هم جوان های قمی شاهکار دیگری از حضور و ارادت خود نسبت به رهپویان حقیقی طریقت دلدادگی را نشان خواهند داد.

راستی آنهایی که باید بدانند، بدانند ما بی اعتنا به سلوک دیپلماتیک بالانشین ها، دوسالی است که در تشییع همه شهدای مدافع حرم، درست هنگام ورود به صحن آفتابی فاطمه ثانی، شعار غیرتی مرگ بر آل سعود را سر می دهیم.

  • سیدحمید مشتاقی نیا

دزد زائر، داستانی زیبا از یک نویسنده مازندرانی

سیدحمید مشتاقی نیا | چهارشنبه, ۲ ارديبهشت ۱۳۹۴، ۱۱:۳۰ ق.ظ


دزد زائر

می­گن دست خیر امام هادی خیلی بلنده، به هیچ‌کس جواب رد نمی‌ده، تازه اگه اونو به جان پسرش امام حسن عسکری که در کنارش مدفونه، قسم بدی که دیگه جواب گرفتنت حتمیه، برو برگشت نداره.

از امروز دیگه همه‌چی تمومه. محسن! این تو بمیری دیگه از اون تو بمیری‌ها نیستا، این همه راه رو نیومدی که آدم نشی و برگردی. زنت حق داره این همه بهت سرکوفت بزنه. خوب آدم شو دیگه.

آخه چی کار کنم؟ بابا! دیگه هیچ راهی ندارم، هیچ‌کس آبرومو نمی‌خره که بی‌آبرویی می‌کنم. تو فکر می‌کنی من دوست دارم دست به مال مردم بزنم. ای پیغمبری نه، ولی همین زنی که تو ازش حرف می‌زنی اگه یک غروب دست خالی برم خونه، پیش در و همسایه آبرو برام من نمی‌ذاره.

آخه مرد! این بی‌آبرویی خیلی‌خیلی بهتر از اون بی‌آبروییه. برو، برو تو حرم خودتو غل و زنجیر کن تن ضریح تا حاجتتو نگرفتی تکون نخور، بگو یک فرجی تو زندگیت بکنه، آقا خیلی دست و دل بازه.

مرد حسابی! چی میگی؟ این‌جا خیلی خطرناکه، هیچ‌کس تو حرم نمی‌مونه، ببین، نه خودت یه نگاه بنداز، ببین هیچ کس برا چند ثانیه پیش ضریح، اصلاً اون سر حرم می‌مونه که من بمونم، از دو ماه پیش تا حالا چند‌بار این‌جا رو بردن رو هوا، هر لحظه ممکنه حرم رو منفجر کنن.

پس برای چی این همه راه رو از ایران اومدی این‌جا، مگه خودت نگفتی خواب دیدی؟ خوب برو دیگه، برو مرد حسابی، تو زنده بودنت چه قدر می‌ارزه که از مردن می‌ترسی؟ تو که هر روز داری می‌میری، از دست زنت، مردم، قانون، آقا ول کن، بازی در نیار، برو زندگیتو عوض کن، خودتو عوض کن، برو عجز و التماس کنو از امام هادی بخواه یک راهی بهت نشون بده، دستو بگیره، برو جانم برو، ول کن این حرفا رو، انفجار کدومه، بمب کجا بود؟

خیلی خب، خیلی خب، این قدر هولم نده، می‌رم، ولی خودمونیما، حرم خیلی خلوته، ببین مردم چقدر تند‌تند میرن پیش ضریح برمی‌گردن! تازه اونایی که نذری ندارن همون دم در یه دست رو سینه می‌ذارنو سری دولا می‌کننو می‌رن. بهتره یواش‌یواش و با احتیاط برم، آخه حادثه که خبر نمی‌کنه، اومدو اون از خدا بی‌خبرا عهد همین امروز حرمو بمب‌گذاری کرده باشن، کسی چه می‌دونه.

خب رسیدی دیگه، بشین، بشین کنار ضریح. واسه چی این وَر اون وَرو نگاه می‌کنی؟ همین اولین ضریح، مرقد امام هادیه، دلتو زمین بزنو از هیچی نترس. هیچ اتفاقی نمی‌افته، حالا فقط حرفاتو، درد دلاتو، مشکلاتتو، یکی‌یکی به آقا بگو و از ته دلت ازش بخواه که برات کاری بکنه.

خیلی خب می‌شینم، این همه شلوغش نکن. ولی راستی حسینی آقا نمی‌دونه مشکل ما چیه حتماً بایس یکی‌یکی مشکلاتمو بهش بگم؟

اِه، مرد حسابی! بچه که تا گریه نکنه بهش شیر نمی‌دن؟ تو اون وقتا که کارتو از دست دادی و رفتی با دوستای به اصطلاح با معرفت و مرامت مشورت گرفتی، بهت چی دادن؟

هیچی والله، بی‌آبرویی.

کی پیش یک آدم حسابی مشکلتو در میون گذاشتی که جواب بد گرفتی؟ خب حالا که آقا خودش گفت بیا، پس معطلن نکنو دلتو یک جهت کن، خدمت امام هادی که رسیدی، فقط به دلت بد راه نده، به فکر بمب ممب و انفجار منفجار نباش، تو بادمجون بمی، این چیزا می‌خواست تو رو بکشه، از حرفای زنتو در و همسایه می­مردی، پس دیگه... . 

باشه باشه هولم نکن، خودم سر حرفو باز می­کنم: ءُم... ءُم... آقا جان! یا امام هادی، خودت مثل روز واست روشنه که مشکل امثال من چیه؟ آقا پولِ پول، هرچی سگ‌دو می‌زنیم باز نمی‌شه، اصلاً کسی به ما اعتبار نمی‌کنه، نمی‌دونم چی‌کار کنم؟ چه خاکی تو سرم بریزم؟ نه پیش زنم آبرو دارم نه پیش مردم، اومدم پیشت بهم آبرو بدی، اعتبار بدی، دیگه چشم به جیب و باغ مردم نداشته باشم. زنم پولی که میارم خونه رو نمی‌گیره، می‌گه من مال حروم نمی‌خورم، تو شیکمم آتیش نمی‌ریزم. می‌گی من چی کار کنم؟ آقا جان خودم نمی‌خواستم این‌جوری بشه، دیگه دیدم بیکاری و بی‌پولی پدر ما رو درآورده، این ضعیفه هم خیلی آشوب می‌کنه و زخم زبون می‌زنه، طلبکارا هم دم به ساعت دم خونه سبز می‌شن، مجبور شدم، حالا هم به‌خاطر همون خوابی که دیدم این همه راه رو اومدم پابوست، آقا دیگه...

باریک الله، ملایی بودی واسه خودت ما نمی‌دونستیما، خیلی خوب با آقا حرف می‌زنی! 

نگاه کن، این مرده چه قدر پول داره می­ریزه تو ضریح! عرب خر پول، واسه چی این همه پولو میندازی تو ضریح، خب بده به یک نفر مثل من که نیاز داره.

تو چی می‌دونی به آدمای محتاج نمی‌ده، یه نگاه به بچه‌اش بنداز، اونی که اون طرفشه، داره خودشو به ضریح می‌ماله، دوست داشتی بچه‌ات... .

زبونتو گاز بگیر مرد! همین‌طوریش هزارتا بدبختی دارم.

تازه چرا باید پولشو به امثال تو بده، کوری، کری، چلاغی، چه ته؟؟ برو زحمت بکش، کار کن... .

بابا من غلط کردم تو رو با خودم آوردم، یه مدت با من نبودی هفت کشور آزاد بودم، چه غلطی کردم گفتم همرام بیا هوامو داشته باش. بگذریم... ، آقا جان، تو که تو ضریحت این همه پول داری اگه یه کمی‌شو به من بدی، میرم یه مغازه راه میندازم و سر زندگیمو جمع می‌کنم. ببین آقا، از تو که چیزی کم نمی‌شه، هر روز صدها نفر از راه‌های دور و نزدیک میان تو ضریحت پول میریزنو می‌رن، اینا رو نگاه کن این خانومه رو نگاه کن، یک بسته پول تو مشتشه، عجب آدم شیک و با کلاسی هم بود، تو رو خدا نگاه کن همه‌اش دولاره، این دیگه از کجا اومد؟ بابا حتماً خارجیه، آقا جان کارت خیلی درسته؟ داره دور ضریحت می‌گرده و بوسه می‌زنه. مثل این‌که از بمب ممب نمی‌ترسه، شاید هم نمی‌دونه این‌جا چه خبره، آره نمی‌دونه حتماً زبونشو بلد نبودن نمی­تونستن حالیش بکنن که هر لحظه ممکنه این‌جا بره هوا.

چیه از مرحله پرت شدی، تو قرار بود با امام هادی صحبت کنی یا با پول‌های داخل ضریحش، آدم حسابی! مگه دم در حرم نگفتی که تا امروز هرچی بود تموم شد، ها چی شد، بوی پول خورد به دماغت حال و هوات برگشت؟ پس کو اون عجز و التماسی که داشتی می‌کردی؟ می‌خواستی زندگیتو عوض کنی؟ چطور شد؟ دلارهای خانومه خیلی برق می‌زد؟

آخه آدم خوب! من همه‌ مشکلم پوله، از ایران راه افتادم اومدم سامرا واسه این که بی‌پولی و نداری و بیکاری و دربه‌دری و بی‌آبروییم حل بشه، آخه اگه پول داشته باشم که این همه تو دست انداز نمی‌افتم. نه نگاه کن، ببین، چه‌قدر تو ضریح پوله، ببین این جوون رو ببین، اونا، اونی که دم درِ حرمه، یک بسته پولو داره میده دست خادم که بیاره بندازه تو ضریح. خودش نیومد تو، آخه امام هادی! قربون مظلومیتتون بشم، عجب ارادتمندانی داری، پولو بهت می‌رسونن ولی از ترس جونشون تو حرم نمیان.

چی رو دست می‌زنی محسن؟ مراقب کارات باش، داری چی کار می‌کنی؟ داره غوز بالا غوز می‌شه. ول کن دستتو بکش.

باشه، باشه، حواسم نبود، غلط کردم، غلط کردم، ولی خودمونیما یه جوری ضریح رو ساختن که یه دونه انگشت آدم هم از لای درز نمیره تو. چه معنی داره دورتا دور داخل ضریح شیشه می‌ذارن. شاید یکی بخواد یه دستی به قبر آقا بکشه.

پاشو پاشو که خیلی خراب کردی، دیگه جای تو این‌جا نیست.

یا علی... ، من میرم ولی دلمو می‌ذارم پیشت آقا! می‌خوام آبرو داشته باشم، اعتبار داشته باشم، پیش سر و همسرم، پیش زن و بچه‌ام سرم بلند باشه، دیگه خودت می‌دونی، می‌خوام بگم منو عوض کن اصلاً یه کاری کن من راسی‌راسی عوض بشم... .

حالا تندتر برو، عجله کن، شاید...

ای آقا اگه می‌خواست چیزی بشه تا حالا می‌شد، ما همچین آدمی نیستیم که تو حرم امام هادی، اونم در کنار دو تا امام کشته بشیم. اصلاً بمب رو که واسه ما کار نمی‌ذارن، اونایی که تو بند و بست بمب و انفجار و ترور مرور هستند، آدمشونو می‌شناسن. می‌خوان امام هادی نباشه، وگرنه بودن مسلمونی مثل من، برای اونا بهتر از نبودن ماست.

آدم شدی؟! حرفای درستو حسابی می­زنی؟! مثل این که کله­ات تکون خورده، نه بابا، شایدم آقا بهت نظر لطفی داشته!

بیا، بیا از حرم زودتر بریم بیرون که جای ما این‌جا نیست، برادر من تو هم ما رو گرفتی‌ها، ما که در برابر پولای داخل ضریح آقا وسوسه شدیم، چه لطفی به ما می‌شه. گفتم نیام من آدم بشو نیستم. ول کن نبودی تو که، اومدن ما مثل نیومدن ما، چه فرقی کرد؟ این همه راه ما رو کشوندی آوردی این‌جا.

حالا این همه جوش نزن، مواظب جلوی پات باش، می‌خوری به تیغک سکو. کفشتو قشنگ پا کن، دنبالت که نمی‌کنن. برو کنار، برو کنار، از جلو در برو کنار، برو پشت دیوار، بخواب رو زمین، بخواب، مگه نمی‌شنوی، انگار... ، بُ ... ، ... ، ... ، ... ، ... .

***

بابا عجب انفجاری بود، خدا رو شکر که بیرون حرم بودیم، زمین و زمان بهم خورد، اَه چقدر خاک و خلی شدم، چند ثانیه دیرتر می‌اومدم بیرون الآن تو فضا بودم، معلوم نیست چندتا رفتن تو فضا، بابا بنده‌های خدا حق دارن تو حرم نرفته برمی‌گردنا، اصلاً معلوم نمی‌کنه کی می‌خوان منفجر کنن. خیلی شانس آوردم. اَه، این‌جا رو نگاه کن تمام گنبد و گلدسته خراب شد، حتماً خود بارگاه آقا هم خراب شد. مردم چرا این ور و اون ور می‌دوئن؟! بابا یه انفجار بود تموم شد دیگه،

شاید چند نفر زخمی مخمی شدن.

چه می‌دونم والله، ببین تا اوضاع قاراش میشه برم تو یه سری بزنم ببینم چه خبر شده.

کجا میری؟ مگه دیوونه شدی؟ اون تو خبری نیست. آخرین نفر خود تو بودی که اومدی بیرون، کسی نبود داخل که.

من برای کسی نمی‌خوام برم که، می‌خوام برم ببینم این بمب بیرون حرم و گنبد و گلدسته رو این‌طوری کرد، داخل حرمو چقدر خراب کرد؟ انگار یکی به من می‌گه برو تو، یه دقیقه بذار یه سرک بکشم، یه کم دندون رو جیگر بذار.

بابا خطر داره، شاید دوباره بمبی منفجر بشه، اون وقت چی؟

ای بابا، اگه می‌خواست چیزی بشه که همون بار اول... ، اَه این‌جا رو نگاه کن، چقدر پول! تمام در و دیوار و کف حرم شده پول، گفتم که این تو خبریه، معلوم نیست به سر مقبره چی اومد که این‌طوری پولا پخشه تو هوا، تو فقط حرف خودتو می‌زنی، نمی‌ذاری آدم کار خودشو بکنه که، ببین تمام کتاب متابایی که رو طاقچه و کنار گوشه بود، تیکه پاره شد، همش تو حرم پخشه، بیا بریم تو، بیا هیچ‌کس نیست. من مطمئنم این انفجار الهی بود، قبول نمی‌کنی، من که می‌گم آقا دلش واسه من سوخت. می‌خواست یه حالی به من بده، خودت گفتی هرکه پیش امام هادی بره دست خالی برنمی‌گرده، خب آقا هم نمی‌خواست ما دست خالی برگردیم، فقط به اندازه‌ نیازم برمی‌دارم، همشو می‌خوام چی کار کنم؟

آقا محسن؟ این‌ها همه نذریه، برای آدم الافی مثل تو نیست که، بیا از حرم برو بیرون، نکن این کارا رو، آدم باش، تو اومدی این‌جا که دزدی کنی یا آبرو بخری واسه خودت.

یه ذره دندون رو جیگر بذار، تا کسی نیومده یه خورده، فقط یه کم از اینا برمی‌دارم، من که باور دارم این هدیه آقا به منه، حالا تو هر جور می‌خوای فکر کن، ای بابا چقدر تکه کاغذ رو پولا ریخته، بیشترش پاره‌های قرآن و دعاءِ، اَی نامردا به قرآنم رحم نمی‌کنن، صبر کن این تکه کاغذو بردارم.

یه نگاه به کاغذ بنداز، ببین اگه قرآنه همین‌طوری نندازش کنار.

نه، نمیندازم، صبر کن نگاش کنم، فکر نکنم قرآن باشه، فارسی هم داره، اولش نوشته: امام نقی در گفتگو با یک جوان: [ای جوان] همانا اموال حرام، رشد و نموّ ندارد و اگر هم احیاناً رشد کند و زیاد شود برکتی نخواهد داشت و با خوشی مصرف نمی گردد، [نیز در خاطرت بسپار] از کسی که به وی خیانت کرده‌ای، [به ویژه همسرت] وفا مطلب، [و کاری نکن که دلت فاسد شود چرا که] حکمت در دل‌های فاسد اثر نمی‌کند [و] همنشین شدن و معاشرت با افراد شرور نشانه‌ پستی و شرارت تو خواهد بود [و کلام آخر این که] افسوسِ کوتاهی در کارهای گذشته را با گرفتن تصمیم قاطع جبران کن.

عجب حرفای مشتی! چقدر با جذبه و حسابی بود. انگار...  

انگار به تو می‌خوره. اصلاً قاب خودته، نه؟

من؟ داره میگه به یک جوانی این حرفا رو زد.

مگه تو پیری، این حرفا که پیر و جَووُن نداره، یه بار دیگه بخونش، من که فکر می‌کنم اصلاً این بمب فقط به خاطر تو منفجر شد. تو یه بار دیگه بخونش‌... .

ابراهیم باقری حمیدآبادی

  • سیدحمید مشتاقی نیا

آل سعود، نمونه بارز حماقت!

سیدحمید مشتاقی نیا | سه شنبه, ۱ ارديبهشت ۱۳۹۴، ۰۹:۴۶ ب.ظ


تحلیل آیت الله توکل از حمله عربستان به یمن

استاد برجسته حوزه علمیه قم روز گذشته در پایان درس خارج فقه خود با اشاره به جنایات گسترده آل سعود در حق مردم مظلوم یمن، تحلیلی را از اوضاع کنونی یمن و آینده ای که در انتظار حاکمان خبیث سعودی ارائه دادند که متن آن برگرفته از سایت ایشان تقدیم می شود:

بسم الله الرحمن الرحیم

و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین.

در مساله عربستان و یمن به حمد الله عزیزان در جریان کار هستند. آل سعود از زمانی که تشکیل شد، اهل جنایت بود. زمانی به نجف حمله کرده بودند و نجف را قتل عام کرده بودند. این نسل کشی و آدم کشی و هر کسی مخالف ما است باید نابود شود از زمانی که وهابیت به روی کار آمد، برنامه این رژیم منحوس بود و این را بدانید که روایت دارد «الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم»[1]

شاید یک رژیمی در حال کفر باقی باشد؛ اما در حال ظلم یقینا نابود می شود و آل سعود با کفر اعتقادی که داشتند در وادی ظلم بیّنی افتادند. شما حتما خبر دارید که بعد از این که بیشتر از هزار و دویست حمله هوایی داشتند و منابع و امکانات را زدند و بچه ها را در زیر آوار نابود کردند، در چند روز اخیر حملات شیمیایی دارند انجام می دهند. شیمیایی که گاز خفه کننده ای دارد و خیلی ها را به کام مرگ کشانده است. در دفاع هشت سال مقدس ما ثابت شد وقتی یک متجاوزی دست به حمله شیمیایی برد، علامت این است که از حملات هوایی خود چیزی به دست نیاورد و پیروزی نداشت، چون حملات شیمیایی فرد آخر کار آنها است. این را شما می دانید که حملات هوایی به جایی نرسید و حوثی ها بنای انتقام دارند. یک حمله به عربستان کردند و پادگان «المناره» را گرفتند و 18سرباز سعودی را نابود کردند و کل پادگان را گرفتند و بقیه فرار کردند. سعودی ها دو حمله کرده بودند و یمنی ها آن را نابود کردند. عربستان دید تجاوز هوایی اثر نداشت، در بمب باران شیمیایی هم باید در آینده به سازمان ملل گندیدهِ مرده باید پاسخ بدهد. آنها به یک استصالی رسید که حملات به یمن حماقت محض بود. الان از راه کویت دارند یک سری کارهای انجام می دهند؛ با حوثی ها دارند یک مذاکراتی انجام می دهند که ما چندین میلیارد به شما می دهیم و یمن را برای شما می سازیم و رئیس جمهور را از خودتان انتخاب کنید؛ میدانی هم به ما بدهید. این اسیصال حملات احمقانه آل سعود بود.

من در این قضایا یک نارحتی دارم که برای دشمنان غربی جا بیفتد که آنها مسلمانان را احمق بدانند و آل سعود فر بارز این حماقت است. چرا به یمن حمله کردید؟ چرا بچه ها را کشتید؟ چرا زنها را نابود کردید؟ چرا منابع را بمباران کردید؟ حرف شما چه بود؟ مگر مذاکره نبود! بمباران برای چه بود! آن قدر آنها احمق هستند که بازار اسلحه فروشی اروپا داغ شد، هر کشوری که اسلحه خراب داشت به آل سعود فروختند و حسابی از آل سعود پول می گیرند. چند مدتی قبل یک انبار مهمات اسرائیل بود که هر چه سلاح  و مهمات قدیمی کم مصرف بود، به پنجاه میلیون دلار به آل سعود فروخت و انبارهای خود را خالی کرده است تا از سلاح جدید پر کند. این پول سنگین آل سعود که خرج خرید اسلحه از تمامی دنیا شده است برای مسلمان کشی و نسل کشی.

دلیل احمقانه آنها این است که منصور الهادی –رئیس جمهور یمن- از ما تقاضای حمله کرده است! مگر شما نمی گویید دمکراتیک، مگر شما نمی گویید مردم سالاری، خوب مردم یمن این مردک را نمی خواهند. حالا بخواهند، شما اینجا چکاره هستید؟ در یک ممکلتی بعضی با بعضی دعوا دارند، شما چکاره هستید که حمله کردید؟ یک ممکلت یمن است و با همدیگر حرفهای هم دارند، شما چرا دخالت کردید؟ این را بدانید عربستان سعودی جنگ ندیده است، حملات ندیده است؛ یمنی ها سالها بود که با «علی عبدالله صالح» در جنگ بودند. اینها مرد جنگ هستند! اگر بغل دست سعودی ها یک ترقه بزنند، شاید از ترس غش کنند! مرد جنگ نبودند. حمله ای که حوثی ها انجام می دهند، آنها پا به فرار می گذارند. آنها بعد از هزار و دویست حمله فهمیدند که حملات آنها بی اثر است.

جالب این است که خدا به دست دشمن یاری می دهد و افراد متفرق یمنی با این جنگ با هم جمع و متحد شدند. این جنگ باعث شد یمن متفرق به یمن متحد تبدیل شد. «عدو شود سبب خیر گر خدا خواهد» و یقین بدانید ان شاء الله به زودی می بینیم که آل سعود به چه نکبتی خواهند افتاد.

آل سعود خرج زیادی می کند که آقای عرب شود؛ الان ذلیل و خوار عرب شد. خیلی خرج می کند که آقای عرب شود. هر روز که می گذرد خوارتر و ذلیل تر می شود. از دو سال قبل آمریکایی ها و اروپایی ها گفتند که سال های آخر عمر آل سعود است و حتی تعیین کردند که بعد از آل سعود چه کسی روی کار بیاید. حالا نفر بعدی را تعیین کردند که بعد از آل سعود کدام آل باید روی کار بیاید. آنها فهمیدند که آل سعود با این جریان که دارد می رود دوام آور نیستند. ان شاء الله به حق پیامبر و آل نابودی آنها را ببینیم. و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین.

 


[1] بحار الانوار، ج72، ص331

http://s-tavakol.ir/

  • سیدحمید مشتاقی نیا

علم فروشی یا جعل مدرک؟!

سیدحمید مشتاقی نیا | سه شنبه, ۱ ارديبهشت ۱۳۹۴، ۰۵:۰۹ ب.ظ


نمی دانم اسم این کار را باید چه بگذارم؛ علم فروشی یا جعل مدرک؟!

یعنی چی که یک نفر موضوعی را پیشنهاد دهد بعد یک نفر دیگر بیاید پولی بگیرد و کتابی را به نام او تألیف کند؟!

نمی خواهم اشکال شرعی به این کار بگیرم اما هر طور نگاه می کنم این روش برایم قابل قبول نیست. این بابا اگر خودش می داند که می خواهد چه حرف تازه ای بزند خودش هم باید بایستد و کتابش را به سرانجام برساند. متأسفانه آن چه در این اعلامیه به صورت علنی منتشر شده بارها به شکل زیرزمینی و مخفی در سطح برخی ناشران و مؤسسات علمی جریان داشته است. یک عده به هر حال مشکل مالی دارند و منبع تأمین درآمد خود را در تألیف و تدوین اثر برای دیگران می جویند.

من سال هاست که با دنیای نشر در ارتباطم و یقین دارم یکی از عوامل ضعف اقبال عمومی نسبت به کتاب، ضعف محتوایی آثاری است که اغلب از باب رفع تکلیف یا برای ایجاد یک اعتبار فرهنگی صوری منتشر شده اند. خیلی از مردم با خرید یک کتاب و مطالعه صفحاتی از آن احساس می کنند مغبون شده و سرشان کلاه رفته است. این بی اعتمادی فرهنگی و علمی، که نتیجه حاکمیت نگاه تجاری در عرصه محتواسازی و نشر کتاب است یکی از مهمترین عناصر مغفولی است که تیراژ کتاب را در یک کشور هشتاد میلیونی به زیر دوهزار نسخه کشانده است.

  • سیدحمید مشتاقی نیا